Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Zgorzelcu

UZASADNIENIE

W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy w sprawie Sąd ustalił następująco stan faktyczny:

W dniu 19 stycznia 2015 roku Stowarzyszenie (...) reprezentowane przez Zarząd zwróciło się do Towarzystwa Budownictwa (...) Spółka z o.o. w B., którego prezesem jest oskarżony J. R. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie :

1.  kiedy były zmieniane stawki opłat wobec najemców za: centralne ogrzewanie, czynsz, zimną wodę, ciepłą, wodę, wywóz nieczystości. Na podstawie jakich dokumentów i przez kogo,

2.  kto i na podstawie jakich dokumentów zawiera umowy o najem lokali mieszkalnych z osobami fizycznymi w zasobie TBS? J. funkcjonuje w tym przedmiocie mechanizm,

3.ile i jakie były zawierane umowy spółki (...) z podmiotami zewnętrznymi na wynajem pomieszczeń innych niż mieszkania, np. lokale użytkowe? J. spółka uzyskała z tego tytułu dochód i na jaki cel został on spożytkowany? Należy wskazać każdy rok z osobna, kontrahenta, uzyskaną kwotę,

4.  w jaki sposób zarobek wskazany w pkt. 3 wpływa na obniżenie stawek za czynsz w lokalach mieszkalnych,

5.  jaką kwotę uzyskała spółka tytułem funduszu remontowego, który ujęty jest w opłatach czynszowych?

6.  na jaki okres została zawarta umowa z dzierżawcami lokali przy ul. (...)/Słowiańska gdzie znajduje się Straż Miejska oraz salon meblowy,

Powyższych informacji strona skarżąca domagała się za okres od stycznia 2005 r. do grudnia 2014 r.

W dalszej części wniosku (pkt II) domagano się:

1. wskazania w jaki sposób obliczane jest zapotrzebowanie na uzyskanie cieplej wody użytkowej (c.w.u.) w okresie 2005-2014 r. we wszystkich budynkach zasobu z podziałem na te zasilane z własnych kotłowni oraz z (...),

2.  wskazanie w jaki sposób jest obliczane zapotrzebowanie na centralne ogrzewanie w zasobach w okresie 2005-2014 r. we wszystkich budynkach zasobu z podziałem na te zasilane z własnych kotłowni ora z (...),

3.  załączenie opinii związanych z w/w, jeśli były wykonane,

4.  wskazania jakiej pojemności bojlery z przeznaczeniem na magazynowanie oleju opałowego znajdują się w zasobach TBS, z rozbiciem na poszczególne osiedla,

W kolejnym punkcie wniosku (IV) domagano się:

1.udostępnienia pełnej dokumentacji szkodowej od firm ubezpieczeniowych za szkody popowodziowe w latach 2010-2014 r. w tym kosztorysy i odwołania spółki od przyznanych wysokości odszkodowań,

2.udostępnienie zleceń, kosztorysów i umów do firm zewnętrznych na naprawę szkód popowodziowych w latach 2010-2014 r.,

Dalej Stowarzyszenie wniosło o udzielenie informacji:

1.kto pokrywa koszt utrzymania oświetlenia i doprowadzenia oświetlenia do boiska „orlik" i wiatry grillowej w O., ul. (...),

2.ile kosztuje utrzymanie zabudowań „orlik" i wiata grillowa z tytułu podatku w O., ul. (...) i kto ten koszt ponosi,

Jednocześnie wniósł o przedstawienie wykazu wolnych lokali w zasobie TBS na chwilę obecną,(pktV),

VI. jakie zostały podjęte działania przez zarząd TBS w związku ze zgłaszanymi oczekiwaniami zgłoszonymi pismami w okresie od czerwca 2014 r. do grudnia 2014 r. przez Stowarzyszenie (...), a te które nie zostały podjęte, dlaczego,

VII. udostępnienie dokumentacji, uchwał, protokołów z Walnego Zgromadzenia Wspólników i posiedzeń Zarządu, Rady Nadzorczej w okresie maj - grudzień 2014,

VIII. jaki jest koszt utrzymania Rady Nadzorczej spółki? J. wynagrodzenie otrzymują poszczególni członkowie Rady Nadzorczej w okresie od 2006 - 2014 r.,

IX. jakie zarząd TBS podjął działania celem zwrotu różnicy związanej z nienależytym wzbogaceniem się w związku z nieprawnie wprowadzanymi zapisami w aneksach umów dotyczących czynszów, opłat za media za lata 2005-2014 r.,

X. ile spraw skierowała spółka do sądów celem odzyskania należności, ile spraw zostało skierowanych do kancelarii komorniczych, ile zastało skierowanych do sądu celem eksmisji w okresie 2005 r. - 2014 r.

Powyższy wniosek został pozostawiony przez Prezesa Zarządu TBS w B. J. R. bez rozpoznania i w zakreślonym ustawowo 14 – dniowym terminie nie udzielono wnioskodawcy na niego żadnej odpowiedzi, nie wezwano także do uzupełnienia wniosku po ewentualnym stwierdzeniu, że wniosek ten dotyczy informacji publicznej przetworzonej.

W dniu 17 marca 2015 roku Stowarzyszenie (...) złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na bezczynność Zarządu Towarzystwa Budownictwa (...) Spółka z o.o. z siedzibą w B..

Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 roku IV SAB/Wr 127/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał Zarząd Towarzystwa Budownictwa (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia (...) z siedzibą w P. z dnia 19 stycznia 2015 roku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd ten stwierdził, że bezczynność Zarządu Towarzystwa Budownictwa (...) w B. w rozpatrzeniu wniosku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok uprawomocnił się w dniu 11.03.2016 roku.

W dniu 7 lipca 2017 roku do Prokuratury Rejonowej w Zgorzelcu zostało złożone zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej przez Stowarzyszenie (...) reprezentowanego przez Prezesa D. M..

Dowód:

- wniosek z dnia 19 stycznia 2015 roku o udzielenie informacji publicznej k- 5

- zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa k- 1-3

- wydruk wiadomości e-mail z dnia 19 stycznia 2015 r. godz. 20:20 k- 4

- wyrok WSA z dnia 13 stycznia 2015 roku IV SAB/Wr 127/15 wraz dokumentacją zawartą w aktach IV SAB/Wr 127/15 w tym, odpis (...)-22, odpowiedź na skargę k- 14-17 akt WSA.

- zeznania świadka D. M. k- 10-12, k- 13v-115v.

W dniu 1 sierpnia 2017 roku Towarzystwo Budownictwa (...) Spółka z o.o. wystosowało pismo do Stowarzyszenia (...) z siedzibą w P. zatytułowane jako odpowiedź na wniosek z dnia 19.01.2015 roku.

Pismo to udzielało częściowej odpowiedzi na złożony przez TBS wniosek. Wraz z pismem przedstawiono uchwały, które stanowiły odpowiedź na złożony wniosek w zakresie: punktu I podpunkt 2,4,5,6. Na wniosek opisany w pkt. I podpunkt 1, 3 odpowiedź została udzielona nie na temat. Udzielono odpowiedzi na punkt II podpunkt 1, 2, 4. Dalej udzielono odpowiedzi na punkt III –podpunkt 1 i 2, bez przedstawienia dokumentów o jakie zwracał się wnioskodawca w tym zakresie. Udzielono także odpowiedzi na punkt IV –podpunkt 1 i 2 i punkt V . Odnośnie punktu (...) sp. z o.o. zwróciła się o uzupełnienie wniosku.

Udzielono odpowiedzi na punkt VII wniosku poprzez załączenie dokumentów – tj. protokołu zwyczajnego zgromadzenia wspólników TBS w B. z 30-05-2014, uchwały nr 1 - w sprawie przyjęcia porządku obrad, uchwały nr 2 w sprawie przyjęcia sprawozdania z działalności za 2013 rok, (bez załączenia samego sprawozdania), uchwały nr 3 w sprawie zestawienia bilansu rachunku zysków i strat spółki oraz informacji dodatkowej za rok 2013, uchwały nr 4 w sprawie pokrycia strat za rok 2013, uchwały nr 5 w sprawie udzielenia absolutorium zarządowi spółki z działalności za 2013 rok, uchwała nr 6 w sprawie udzielenia absolutorium radzie nadzorczej z działalności za 2013 rok, uchwały nr 7 w sprawie udzielenia absolutorium radzie nadzorczej z działalności za 2013 rok (dotyczy innego członka rady nadzorczej), uchwały nr 8 w sprawie udzielenia absolutorium radzie nadzorczej z działalności za 2013 rok (dotyczy kolejnego innego członka rady nadzorczej), do pkt VII odnosiły się również dokumenty przedstawione przez spółkę w postaci: protokołu posiedzenia rady nadzorczej z 15-05-2014 r, uchwały nr 1/2014 w sprawie badania sprawozdania finansowego za okres 01-01-2013 r. do 31-12-2013 r. Łącznie Spółka przedstawiła 4 uchwały rady nadzorczej dotyczące posiedzenia z dnia 15-05-2014 r. - pięć stron wydruku komputerowego.

Udzielono odpowiedzi na punkt VIII – wskazując, że informacje o które wnosił w tym przedmiocie wnioskodawca można uzyskać w Sadzie Rejonowym we Wrocławiu. Ponadto udzielono odpowiedzi na punkt IX wskazując, iż nie dotyczy on informacji publicznej oraz udzielono odpowiedzi na punkt X.

Stowarzyszenie powyższą odpowiedź dostało 07-08-2017 r. tj. już po wszczęciu postępowania w sprawie i przedstawieniu oskarżonemu zarzutów.

Dowód :

- pismo Towarzystwa Budownictwa (...) z o.o. k- 56 - 58

J. R. jest żonaty, jest ojcem jednego dziecka w wieku 3 lat, ma wykształcenie wyższe, zatrudniony jest jako prezes zarządu TBS w B. o uposażeniu miesięcznym 7.600,- złotych netto. J. R. nie był dotychczas karany sądownie. Jest zdrowy, nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo.

Dowód : dane osobowe oskarżonego J. R. k. 113-113v., karta karna k.123.

J. R. przestawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 23 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Przesłuchany w charakterze podejrzanego J. R. nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Przed Sądem podtrzymał swoje stanowisko nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.

Dowód : wyjaśnienia oskarżonego J. R. k.21-23, k- 113-114

Sąd zważył co następuje:

Sąd dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonego sprowadzających się jedynie do nie przyznania się do winy i odmowy składania wyjaśnień, zeznań świadka D. M. oraz dowodów z dokumentów. Oceniając wyjaśnienia oskarżonego, w których negował on fakt popełnienia czynu zabronionego zarzucanego mu aktem oskarżenia Sąd uznał, że jest to li tylko przyjęta przez oskarżonego linia obrony. Jakkolwiek oskarżony w świetle prawa może odmówić składania wyjaśnień i ograniczyć się jedynie do stwierdzenia, że nie przyznaje się do popełniania zarzucanego mu czynu, Sąd ma obowiązek dokonać oceny tego oświadczenia w kontekście pozostałego zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Sąd orzekający nie dał wiary twierdzeniom oskarżonego, że nie popełnił on zarzucanego mu czynu. Stanowisko oskarżonego stoi przede wszystkim w całkowitej sprzeczności z dowodami z dokumentów zebranymi w przedmiotowej sprawie. Nie ma bowiem wątpliwości, że Stowarzyszenie (...) złożyło wniosek o udzielenie informacji publicznej w dniu 19 stycznia 2015 roku, czemu zresztą sam oskarżony ostatecznie nie zaprzeczał. Nie ma również wątpliwości, że do sierpnia 2017 roku, ze strony oskarżonego nie było żadnej formalnej reakcji na złożony wniosek. Nie wystosował on żadnego pisma, żadnego wezwania ani decyzji odnośnie złożonego wniosku. Dopiero po wszczęciu przeciwko niemu postępowania karnego, w jego fazie przygotowawczej oskarżony wystosował pismo, w którym przedstawia odpowiedź na złożony przez Stowarzyszenie (...) w dniu 19 stycznia 2017 roku wniosek.

Fakt, braku jakiejkolwiek reakcji ze strony oskarżonego przez tak długi okres czasu, jak również fakt złożenia wniosku przez Stowarzyszenie (...), a wreszcie złożenia skargi do WSA oraz treść orzeczenia WSA, które w sposób jednoznaczny stwierdziło bezczynność organu (w tym oskarżonego) mającą charakter rażącego naruszenia prawa potwierdził w swych zeznaniach także świadek D. M.. Sąd oceniając zeznania świadka dał im wiarę albowiem w pełni korelują one z dowodami z dokumentów i brak jest jakichkolwiek podstaw do ich podważenia.

W ocenie Sądu orzekającego zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na stwierdzenie, że J. R. jako prezes zarządu spółki z o.o dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu to jest naruszenia dyspozycji przepisu art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który penalizuje zachowania polegające nie udostępnieniu informacji publicznej przez podmiot, który jest zobowiązany do jej udzielenia w zakreślonym przez ustawę terminie. Podkreślenia wymaga, że zasadą jest, że od osoby (podmiotu, który ubiega się o udzielenie informacji publicznej), nie żąda się wykazania interesu prawnego lub faktycznego żądania (art. 2 ust. 2 ustawy). Zasada ta znajduje ograniczenie w sytuacji, gdy osoba uprawniona (podmiot) zwraca się o udzielenie informacji publicznej przetworzonej, które jest możliwe jedynie w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy) oraz do ponownego wykorzystania informacji, które następuje zgodnie z odrębnymi regułami określonymi w ustawie z dnia 25 lutego 2016 roku o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego ( Dz.U. poz 352 ze zm)

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ jednak sfomułowania w tych przepisach wskazane nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym, prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Natomiast przepis art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego maja pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Takim podmiotem bez wątpienia jest Towarzystwo Budownictwa (...) Spółka z o.o. w B..

Oznacza to, że w sytuacji, gdy przedstawiono Spółce, której Prezesem jest oskarżony, wniosek o udzielenie informacji publicznej winna ona zgodnie z regulacjami powołanej wyżej ustawy udzielić stosownej odpowiedzi lub też dokonać oceny, czy wniosek ten dotyczy informacji publicznej, jeśli tak o jakim charakterze.

Wykładnia przepisu art. 3 ust 1 pkt d ustawy nie pozwala na obciążenie strony wnioskującej wykazywania już na etapie składania wniosku, że żądanie w nim zawarte dotyczy informacji szczególnie istotnej dla interesu publicznego. Takim obowiązkiem jest obciążany podmiot dysponujący informacją publiczną i to on musi dokonać takiej kwalifikacji z chwilą otrzymania wniosku, ewentualnie po wezwaniu podmiotu do uzupełnienia argumentacji przedstawionej we wniosku (tak min wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lutego 2014roku (...) SA/Wa 923/13). W sytuacji zatem, gdy podmiot zobowiązany ustali, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne zawiadamia podmiot wnioskujący, że wniosek dotyczy właśnie tego rodzaju informacji i wzywa do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w udzieleniu tej informacji. Wówczas wnioskodawca powinien wykazać w czym przejawia się szczególny interes oraz wyjaśnić, w jakim zakresie uzyskanie informacji publicznej przetworzonej jest stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2015 roku, (...) SA/GI 75/13). Co więcej należy dodać, że upływ wyznaczonego wnioskodawcy terminu do wykazania interesu publicznego w udostępnianiu informacji przetworzonej uprawnia podmiot zobowiązany do podjęcia dalszych czynności zmierzających do rozpoznania wniosku o udostepnienie informacji publicznej.

To organ do którego wystosowano wniosek, zobowiązany jest dokonać obiektywnej oceny realizacji wymogu szczególnej istotności udzielania informacji przetworzonej dla interesu publicznego w każdym przypadku uznania żądanej informacji za przetworzoną. Wniosek powinien być rozpoznany zarówno, gdy brak w nim będzie jakiegokolwiek uzasadnienia „szczególnego interesu publicznego” jak również wtedy, gdy wnioskodawca w ogóle nie zareaguje na wezwanie by ten interes wykazał.

W takiej sytuacji podmiot zobowiązany do udzielenia informacji powinien samodzielnie zbadać przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lutego 2014r. (...) Sa/Wa 923/13). Ewentualnie wydać decyzje odmowną. Tak czy inaczej, organ do którego skierowano wniosek winien podjąć odpowiednie, skonkretyzowane działania.

Przesłanką zatem warunkującą zastosowanie określonej w przepisie art. 23 sankcji jest zaniechanie po stronie zobowiązanego podmiotu. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ dopuszcza się zaniechania, a tym samym naraża na określoną w przepisie sankcję, w sytuacji nieudostępnienia informacji zgodnie ze złożonym przez zainteresowanego wnioskiem, jak również nie wykonując określonego ex lege obowiązku. Inną okolicznością może być wydanie decyzji o odmowie dostępu do informacji, w sytuacji braku norm uzasadniających zajęcie takiego stanowiska. Stanowi o tym wprost art. 16 ust. 1 wyżej cytowanej ustawy. W rozpoznawanej sprawie J. R. działając w imieniu reprezentowanego przez siebie podmiotu również tego rodzaju decyzji nie wydał.

Znamiona czynu zabronionego aktualizują się odpowiednio z chwilą upływu określonego w art. 13 ustawy terminu 14 dni, od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie podmiot obowiązany do jej udostępnienia, powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W rozpoznawanej sprawie oskarżony działając jako prezes zarządu Spółki Towarzystwa (...) nie udzielił takiej odpowiedzi, nie wezwał wnioskodawcy do wykazania szczególnego interesu publicznego, jak również nie powiadomił, że odpowiedź nastąpi w terminie późniejszym. Oznacza to, że oskarżony dopuścił się czynu zabronionego, poprzez zaniechanie, daleko idącą bezczynność w zakresie obowiązków nałożonych na niego w drodze ustawy. Co więcej jak wynika z wyroku WSA z dnia 13 stycznia 2016 roku IV SAB/Wr 127/15 Sąd ten stwierdził, że bezczynność Zarządu Towarzystwa Budownictwa (...) w B. w rozpatrzeniu wniosku z dnia 19.01.2015 roku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto zauważyć należy, że Sąd ten zobowiązał Zarząd Towarzystwa Budownictwa (...) z o.o. z siedzibą w B., a więc oskarżonego J. R. do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia (...) z siedzibą w P. z dnia 19 stycznia 2015 roku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia wyroku wraz z aktami sprawy, czego oskarżony w zakreślonym terminie również nie uczynił. Podkreślić w tym miejscu należy, że dla uznania, iż bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa w stopniu rażącym należy wykazać, że odpowiedzialność za nią ponosi organ administracji i że jest ona niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawnym. W sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej stwierdzenie bowiem przez sąd administracyjny, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa, uzasadnia jednocześnie podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, o którym mowa w przepisie art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.10.2016 r. sygn. I OSK 734/15). Zaznaczyć przy tym należy, że odmowa udostępnienia informacji publicznej, stosownie do dyspozycji art. 16 ust. 1 wyżej cytowanej ustawy, winna nastąpić w formie decyzji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie J. R. działając w imieniu reprezentowanego przez siebie podmiotu również tego rodzaju decyzji nie wydał.

Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu orzekającego J. R. jako prezes zarządu (...) sp. z o.o. w B., swym zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Mając na bowiem na uwadze treść przepisów art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej wnioskowane przez Stowarzyszenie w piśmie z dnia 19.01.2015 r. informacje miały charakter informacji publicznej, a Towarzystwo Budownictwa (...) sp. z o.o. w B. niewątpliwie należy do podmiotów zobowiązanych do jej udostępnienia, na co wskazuje odpis Krajowego Rejestru Sądowego nr (...), gdzie wynika, że jedynym wspólnikiem organu zobowiązanego jest Gmina B., zaś prezesem zarządu spółki jest J. R.. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że ostatecznie na gro zapytań sformułowanych we wniosku oskarżony w imieniu TBS Sp z o.o. odpowiedział, jednak dopiero po przedstawieniu mu zarzutów w sierpniu 2016 roku a więc ponad dwa lata po wystosowaniu wniosku. Nie było zatem obiektywnych przeszkód do udzielenia takowej odpowiedzi w przewidzianym prawem terminie. Takiej przeszkody nie stanowiła ani struktura organizacyjna TBS, ani ilość pracowników na która powoływał się oskarżony w toku procesu. Zwrócić należy uwagę, że wniosek z dnia 19.01.2015 roku był jednym z pierwszych jakie zostały przedłożone przez Stowarzyszenie (...).

Mając na uwadze brzmienie przepisu art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak też postępowanie pozostającego w rażącej zwłoce prezesa zarządu TBS w B., związane z niczym bezczynnością w wydaniu decyzji administracyjnej w związku z wnioskiem Stowarzyszenia (...) z dnia 19.01.2015 r. o udzielenie informacji publicznej, czy też późniejsze uchybienia związane z niewykonaniem wyroku WSA stwierdzić należy, że oskarżony w sposób świadomy uchylił się od udostępnienia informacji publicznej przez (...) sp. z.o.o. w B. w okresie opisanym w akcie oskarżenia.

Bowiem w zakreślonym ustawą terminie 14 dni od złożenia wniosku nie wydał żadnej decyzji w tym zakresie, ani nie zachował obowiązującej procedury, która Sąd opisał powyżej. Stanowisko obrońcy, który powołuje się na inne orzeczenie WSA z dnia 4.07.2017 r. IV SA/Wr 186/17 (k- 6-73, w którym Sąd Administracyjny dokonuje oceny innego wniosku złożonego przez Stowarzyszenie (...) w stosunku do Towarzystwa Budownictwa (...), nie stanowi dowodu w niniejszej sprawie, który może mieć znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Dotyczy ono innego stanu faktycznego sprawy. Fakt, że wnioski Stowarzyszenia (...) w swej treści są podobne i że można z tego wysnuć tezę, że również wniosek z dnia 19.01.2015r. dotyczył żądania udzielenia informacji przetworzonej nie zmienia faktu, że oskarżony w ogóle nie zastosował się do obowiązującej go procedury. Sąd poruszał już te kwestię powyżej i nie ma potrzeby jej powielania. Oskarżony bowiem mógł o wydać decyzją odmowną o udzielenie informacji publicznej, w sytuacji gdy było to uzasadnione. Natomiast bezczynność przez ponad dwa lata od dnia złożenia wniosku niezależnie od wstępnej oceny co w sobie zawiera wymaga podjęcia stosownych kroków określonych ustawą.

Wobec takiego stanu sprawy Sąd uznał oskarżonego za winnego tego, że w okresie od 19 stycznia 2015r. do dnia 21 lipca 2017r. w B. rejonu (...), działając z góry powziętym zamiarem, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi jako Prezes Zarządu Towarzystwa Budownictwa (...) w B. nie udostępnił pokrzywdzonemu informacji publicznej w zakresie m.in. uchwał, umów, opisanych zmian stawek, opinii, wykazów za okres od stycznia 2005r. do grudnia 2014r., a zawartych we wniosku z dnia 19 stycznia 2015r. działając na szkodę Stowarzyszenia (...) z siedzibą w P., to jest za winnego popełnienia czynu z art. 23 ustawy z dnia 06 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2016.1764 j.t). Za popełnienie tego czynu ustawodawca przewidział alternatywnie karę grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. J. R. nie był dotychczas karany sądownie, a jego postawa i warunki osobiste pozwalają w ocenie Sądu orzekającego na orzeczenie wobec niego kary grzywny. Sąd wymierzył J. R. karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 20,00 złotych każda z nich uznając, że kara grzywny orzeczona w takiej wysokości wypełni przewidziane prawem cele i stanowić będzie dla oskarżonego wystarczającą dolegliwość, adekwatną do stopnia jego zawinienia i stopnia szkodliwości społecznej czynu oraz sytuacji materialnej i rodzinnej oskarżonego. Będzie stanowić także wyraźny sygnał, że tego rodzaju zachowania osoby, która związana jest przepisami ustawy o udzielaniu informacji publicznej, jak również prawomocnym rozstrzygnięciem Sądu Administracyjnego nie będzie akceptowane i zasługuje na wymierzenie kary, a tym samym da wyraz zdecydowanego braku społecznej akceptacji dla tego typu zachowań. Orzeczona tak kara winna spełnić swoje cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec oskarżonego, jak i potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Na podstawie art. 627 k.p.k. Sąd mając na uwadze zarówno wynik postepowania, jak i sytuację materialna oskarżonego zasądził od J. R. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych (DZ.U. nr 49 poz. 223 z 1983r. ze. zm.) wymierzył mu opłatę w wysokości 100,00 złotych . Ponadto na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego D. M. zwrot kwoty 61,85 złotych tytułem poniesionych przez niego wydatków.

ZARZĄDZENIE

1.  Odnotować

2.  Odpis wyroku wraz z pisemnym uzasadnieniem proszę doręczyć obrońcy R.pr. R. P. oraz SM (...). M. z pouczeniem o możliwości wywiedzenia apelacji,

3.  K.. 14 dni.

17.04.2018r.